مرداد ۱۶

رسمی عجیب روستایی در اسپانیا

ساکنان یک روستا در اسپانیا هر ساله در روز ۱۶ ژانویه که روز سنت آنتونی نامیده می‌شود جشن‌ها و آداب خاصی را اجرا می کنند.

در این میان از یک رسم قدیمی بیشتر استقبال می شود. در این مراسم مردها سوار بر اسب از کوچه های باریک سنگ فرش این روستا براه افتاده و از میان آتش می گذرند. مردم بر این اعتقادند که قدیس حامی و نگهدارنده حیوانات است. گوشه هایی از این مراسم را در تصاویر می‌بینید.

منبع : فارس

نوشته ای از بانو \\ tags: , , , , , , ,

اردیبهشت ۲۱

سفر به روستای اورامانات تخت – کردستان

http://azsafar.com/wp-content/uploads/2012/05/oramanat-1206-mm1.jpg

واژه اورامان یا هورامان از دو بخش اهورا و مان به معنى خانه، جایگاه و سرزمین تشکیل شده است. اورامان یعنى سرزمین اهورایى و جایگاه اهورا مزدا. هور در اوستا به معنى خورشید است. هورامان را مى‌توان جایگاه خورشید هم معنى کرد

http://azsafar.com/wp-content/uploads/2012/05/oramanat-1206-mm11.jpg

روستای اورامانات تخت در جنوب شرقى شهر مریوان در استان کردستان قرار دارد که بوسیله جاده‌اى به طول ۷۵ کیلومتر به شهر مریوان متصل مى‌شود.

این روستا را هزار ماسوله نیز مى‌نامند. زیرا معمارى آن همانند ماسوله است. حیاط هر خانه بام خانه‌اى دیگر است، اما با وسعتى بیشتر.

معمارى اورامانات و سرسبزى این منطقه کوهستانى رویاى پله‌هایى به سمت بهشت را متصور مى‌کند. خانه‌هاى این روستا با سنگ و اغلب به صورت خشکه و به صورت پلکانى ساخته شده است. مردم منطقه معتقدند اورامانات تخت زمانى شهرى بزرگ بوده و مرکزیتى خاص داشته به همین دلیل از آن به عنوان تخت یا مرکز (حکومت) ناحیه‌اى اورامان یاد مى‌کرده‌اند.

به غیر از وضعیت خاص روستا از نظر معمارى، موقعیت چشمه‌هاى پرآب، مراسم خاص و آداب و رسوم و وجود مقبره و مسجد پیر شالیار و به ویژه جمعیت و تعداد سکنه قابل توجه آن نشانگر اهمیت منطقه از زمان ساسانى است.

پوشاک کردى آمیزه‌اى از رنگ و نقش است. لباس مردم اورامانات نیز کردى است. پیش از ورود پارچه و کفش‌هاى خارجى و سایر منسوجات داخلى به استان کردستان، بیشتر پارچه‌ها و پاى افزار مورد نیاز آنها توسط بافندگان و دوزندگان محلى بافته و ساخته مى‌شده است.

از تولیدات هنرهاى سنتى این روستا می‌توان به گلیم، سجاده، نمد، سبد، گیوه به عنوان سوغات اشاره کرد.

http://azsafar.com/wp-content/uploads/2012/05/oramanat-1206-mm8.jpg

موقعیت جغرافیایی

این روستا مرکز دهستان اورامانات در جنوب شرقی شهر مریوان قرار دارد و جاده ای به طول ۷۵ کیلومتر آن را به شهر مریوان متصل می نماید. حدود ۳۰ کیلومتر این راه آسفالت و بقیه خاکی است.

جاده در دامنه کوههایی قرار گرفته که از زیبایی فوق‌العاده ای برخوردار است. این روستا در دره‌ای شرقی – غربی و در شیب تندی روبه روی یال شمال کوه (تخت) واقع شده است.

روستای اورامان تخت در کردستان، در دل کو‌ه‌های سر به فلک کشیده رشته کوه‌های زاگرس، در مسیر رودخانه سیروان هر ساله در آخرین چهارشنبه و پنج‌شنبه قبل از ۱۵ بهمن برگزار کننده آئین پیر شالیار است که بعضی از مورخان قدمت آن را هزار ساله می‌دانند.

آئین باستانی پیرشالیار نماد عینی از مشارکت فعال مردم در مناسبت‌های مختلف اجتماعی و فرهنگی است.

روستای اورامان تخت به عنوان یکی از مناطق گردشگری کشور مطرح است و در بعضی از روزهای سال علاوه بر گردشگران داخلی افرادی را از دیگر کشورها به خود جذب می‌کند.

در این روستایی بام هر خانه، حیاط خانه دیگر محسوب می‌شود و تا پشت روستا ادامه می‌یابد. نوع معماری به کار رفته در این روستا نیز چشم هر بیننده‌ای را به سوی خود جلب می‌کند به نحوی که معماری سنتی این روستا مبتنی بر سنگ بوده و در ساخت خانه های مسکونی از ملات به هیچ وجه استفاده نشده است.

مراسم کلاو روچنه با حضور کودکان

کودکان وظیفه تقسیم این گردوه در بین اهالی روستا را بر عهده دارند به نحوی که کودکان روستای اورامان صبح چهارشنبه و قبل از طلوع آفتاب به گروه های سه یا چهار نفری تقسیم شده و با حضور در درب منازل افراد و با درب زدن و گفتن کلمه کلاوروچنه حضور خود در محل را اعلام می کنند و سپس صاحب خانه نیز در قبال برداشت چند عدد گروه از کیسه کودکان به آنها تنقلات هدیه می دهد.

هر ساله تعداد زیادی گوسفند که نذورات مردم برای پیر شالیار است در صبح روز چهارشنبه قربانی می‌شوند که این دام‌ها توسط اهالی و یا افرادی از روستاهای دیگر در اواخر فصل پاییز برای متولی فرستاده می‌شود و او در فصل زمستان از آن دام‌ها نگهداری کرده در روز جشن همه آنها را قربانی می‌کنند.

تعداد گوسفندان قربانی شده گاه به ۷۰ تا ۸۰ راس نیز می‌رسد و گوشت‌های قربانی را بین اهالی تقسیم کرده و با مقداری از آن نوعی آش به نام «ولوشین» تهیه می‌کنند و روز برگزاری مراسم آن آش نیز بین اهالی تقسیم می‌شود. مراسم در عصر روز پنجشنبه با شرکت اهالی روستا و افرادی از روستاها و شهرهای اطراف برگزار می‌شود این مراسم توام با برپایی سماع عرفانی به شکل دسته‌جمعی و نواختن دف است.

اورامان تخت از بخش اورامان تخت و چند روستای اطراف آن مانند: سرپیر، کاله، رودبر، بلبر، ژیوار، ناو، نوین تشکیل شده است.

صنایع دستی روستا عمدتاً بافت کلاش (گیوه)، کلاه، جاجیم، تسبیح، سجاده و غیره بوده و طبیعت زیبای بهاری منطقه نیز جاذبه ای دیگر است که به عنوان یکی از تفرجگاه های مهم منطقه به حساب می آید.

اورامان، سرزمین پیران ماندگار

اورامان، سرزمین پیران ماندگاری است که در آن زندگی کرده اند و به واسطه حضور پیر شالیار در این منطقه زیسته اند و حتی بعضی ها در آن مدفونند که تعداد آنها را ۹۹ نفر ذکر کرده اند.

پیرانی همچون پیررستم، بابابیرو، پیرزرین، پیر چال، باباحیرانی، پیر داوود، پیروتی، یاپیروتی، یا پیر عزیز، پیر خالد، پیر قلم دار یا کرک غاز، شیخ روح الله، پیر عزیز، پیر محمد کوماسی که از کوهسار کرمان آمده و ملاجان الله که هرکدام از طرف پیر شالیار مأموریت خاصی داشته‌اند.

http://azsafar.com/wp-content/uploads/2012/05/oramanat-1206-mm9.jpg

هنرهای سنتی اورامانی‌ها

هنرهای سنتی از دیرباز در میان کردها رواج داشته و با توجه به شرایط خاص جغرافیایی از تنوع برخوردار بوده است. تولید این آثار، هم مصرف محلی دارد و هم از نظر اقتصادی در بهبود زندگی مردم منطقه مؤثر است.

مهم‌ترین هنر های سنتی را دستباف‌ها، قالی، گلیم، سجاده بافی، (موج، جاجیم)، شالبافی و تهیه پارچه های پشمی، گیوه دوزی، نازک کاری، منبت کاری، معرق، سفال گری، نمد مالی، زیور آلات محلی، سوزن دوزی، قرقره بافی، قلاب بافی، گل دوزی، پولک و منجوق دوزی، حصیر و سبد، بافت سیاه چادر، فلزکاری، ساخت آلات موسیقی تشکیل می‌دهند.

مردم اورامان، با کرک نوعی بز به نام مه رهز یا مرغوز که دارای کرک پشم لطیفی است، شال‌هایی را به عرض ۲۵ سانتیمتر و طول تقریبی ۲۶ سانتیمتر می‌بافند که از نخ حاصل از آن پارچه‌هایی تهیه شده که با آن لباس محلی مردان کرد، چوخه و رانک، بافته می‌شود.

علاوه بر آن دوخت کلاه و دستکش و پووزه وانه (ساق بند) با استفاده از آن در پارچه‌ها رواج دارد. کار بافت شال نیز در کارگاه‌های شالبافی که شامل دستگاه‌های بافندگی ۴ ورودی است، انجام می شود.

یکی دیگر از فنون رایج در منطقه هورامان، بافت کلاش است. زیره کلاش از جنس پارچه است و رویه آن هم بیشتر توسط زنان و از نخ بافته می‌شود.

برای تهیه زیره گیوه تکه های پارچه را برش داده و سپس آن تکه های پارچه را چند لایه کرده و کشته های آهن روی آن تکه پارچه می‌کوبند.

برای کوبیدن مشته بر پارچه، آن را روی قوته (کنده درخت) قرار می‌دهند، سپس آن تکه پارچه‌ها را با استفاده از چرم گاو به یکدیگر متصل کرده و در قسمت پاشنه نری گاو را قرار می‌دهند و برای آنکه دور گیوه از هم باز نشود مقداری کتیرا را به دور آن می مالند. پس از آماده شدن زیر گیوه، رویه آن را که با استفاده از نخ پنبه ای بافته شده، به زیره متصل می‌کنند.

ساخت تنور و ظروف سفالی در این دیار به عهده زنان است. این افراد با استفاده از گل سرخ رنگی که از کوه های اطراف تهیه می‌کنند، به کار ساخت ظروف سفالی می پردازند که آن را هه‌ورگر می‌گویند.

مسافرت در میان روستاها در گذشته به دلیل عدم وجود وسایل حمل و نقل اغلب به شکل پیاده و سوار شدن بر الاغ و قاطر صورت می‌گرفت و در حال حاضر نیز رفت و آمد روستاهای نزدیک به صورت پیاده بوده ولی استفاده از ماشین برای مراجعه به شهر و یا روستاهای دور متداول است.

به دلیل کوهستانی بودن منطقه و صعب العبور بودن بسیاری از راه ها، حمل بار به وسیله حیوانات خصوصاً قاطر و اسب و الاغ بسیار رایج است.

نوشته ای از آزاد \\ tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

اردیبهشت ۰۶

«شب هفتم» است، شب هفتمین روز از هفتمین ماه سال؛ البته برای ژاپنی‌ها که تقویم خاص خودشان را دارند.

ژاپنی‌ها این شب را جشن می‌گیرند؛ جشن «تاناباتا» به همان معنی شب هفتم، شبی که در آن قرار است «اُریهیمه» و «هیکُبُشی» دو تا از درخشان‌ترین ستاره‌های آسمان، همدیگر را ملاقات کنند.

این جشن در حقیقت از چین به ژاپن رفته. در اسطوره‌های چینی آمده که اریهیمه لباس‌های زیبایی می‌بافته و پدرش، پادشاه آسمان، عاشق بافته‌های او بوده. اما بعد از این که اُریهیمه با هیکبشی ازدواج می‌کند، دیگر لباس نمی‌بافد و برای همین پدرش تصمیم می‌گیرد اجازه ندهد این دو همدیگر را ببینند، مگر این که اریهیمه دوباره شروع کند به بافتن لباس‌های زیبا.

برای همین کهکشان راه شیری مثل رودی درخشان در دل آسمان، این دو ستاره را از هم جدا می‌کرده و این دو ستاره هر سال تنها یک‌بار این فرصت را پیدا می‌کرده‌اند که همدیگر را ملاقات کنند، آن هم در شب هفتمین روز از هفتمن ماه سال. برای همین هم جشن تاناباتا در شب برگزار می‌شود.

در این جشن هم مثل بیشتر جشن‌های ژاپنی، مردم این کشور مراسم مختلفی اجرا می‌کنند. یکی از مهم‌ترین مراسم این جشن این است که هر کس آرزویش را روی یک‌تکه کاغذ می‌نویسد و کاغذ را به یک شاخه بامبو آویزان می‌کند. معمولاً مردم ژاپن آرزوهایشان را روی کاغذهای مخصوصی که به آنها «تانزاکو» می‌گویند، می‌نویسند. خیلی‌وقت‌ها هم این آرزوها را در قالب شعر می‌نویسند. یکی از جذابیت‌های جشن تاناباتا تماشای بامبویی است که همه آرزوهایشان را به آن آویزان می‌کنند.

 نه‌فقط به این دلیل که با کاغذهای رنگین آویزان، خیلی قشنگ می‌شود، بلکه به‌این خاطر که این شاخۀ بامبو اصلاً به این مناسبت تزیین می‌شود. تزیین این بامبو آن‌قدر مهم است که گروه‌های مختلف مردم برای آن، با هم مسابقه می‌دهند. اما هرکس می‌خواهد این بامبوی تماشایی را ببیند، تنها همان شب جشن فرصت دارد؛ چون نیمه‌شب یا روز بعد از جشن، بامبو را با آرزوها و تزییناتش در آب رودخانه می‌اندازند یا آن را می‌سوزانند.

 البته این جشن در منطقه‌های مختلف ژاپن به‌شکل‌های مختلفی برگزار می‌شود و مراسم آن بسته به سنت‌های منطقه‌ها با هم فرق می‌کند، اما اصل آن در همه‌جا یکی است.

کاغذهای رنگارنگ با آرزوهای رنگارنگ، منظرۀ زیبایی به‌وجود می‌آورند.

کاغذهایی که به زیبایی به هم بافته شده‌اند، نشانۀ آرزو برای تمیزی و صرفه‌جویی است.

بزرگ‌ترین جشن «تاناباتا» در منطقۀ «کانتو» برگزار می‌شود، حدود نیمهتیر. اما معروف‌ترین تاناباتا در «سندای» حدوداً یک ماه دیرتر برگزار می‌شود. حتی نوعی تاناباتا در «سائوپولو»ی برزیل هم برگزار می‌شود. یکی از مهم‌ترین اتفاق‌های جشن تاناباتا، مسابقۀ تزیین بامبوی آرزوهاست.

  چیزهای مختلفی که به بامبو آویزان می‌شوند، معنی‌های مختلفی دارند. کیمونوی کاغذی به این امید به بامبو آمیزان می‌شود که در سالی که پیش روست، لباس‌های زیبا دوخته شود و بیماری‌ها و اتفاق‌های ناگوار از زندگی دور شوند.

رشته پرنده‌های کاغذی با آرزوی سلامتی و عمر طولانی برای اعضای خانواده به بامبو آویزان می‌شود.

نوشته ای از آزاد \\ tags: , , , , , , , , , ,

اردیبهشت ۰۶

جشنواره «سَن‌فِرْمیناک» هر سال از ۶ تا ۱۴ژوئیه (۱۵ تا ۲۳تیر) در «پامْپْلُنا»ی اسپانیا برگزار می‌شود.

هفته‌نامه دوچرخه شماره 610

در جشنواره سَن‌فِرْمیناک چندین مراسم متنوع اجرا می‌شود، اما یکی از هیجان‌انگیزترین آنها مراسمی است که هر روز با سرها و عروسک‌های غول‌پیکر اجرا می‌شود.

این عروسک‌ها حدود ۱۵۰سال پیش ساخته شده‌اند؛ سال ۱۸۶۰ یک نقاش اهل پامپلُنا هشت عروسک بزرگی را که در ردیف عقب عکس دیده می‌شوند، ساخته است. این هشت عروسک که حدود چهار متر قد دارند، عروسک‌های چهار پادشاه و چهار ملکۀ خیالی از چهار قارۀ دنیا، اروپا، آسیا، امریکا و افریقا هستند.

عروسک‌های دیگری که در ردیف جلوتر دیده می‌شوند، در زمان‌های مختلفیساخته شده‌اند، از سال ۱۸۶۰ تا ۱۹۴۱ میلادی. شش تای آنها «کیلیکیس» هستند، پنج‌تایشان سر-بزرگ‌‌ها و شش‌تایشان هم «زالْدیکوس». کیلیکیس‌ها و سر-بزرگ‌ها حالت کاریکاتوری دارند، اما شبیه آدم‌ها هستند. بلندی سرهای سر-بزرگ‌‌ها حدود یک متر است و سرِ کیلیکیس‌ها کمی کوچک‌تر است.

کسانی که سر-بزرگ‌‌ها را می‌پوشند، در مراسم رژه جلوی عروسک‌های غول‌آسای چهارمتری راه می‌روند و فقط دستشان را برای تماشاچی‌ها تکان می‌دهند.

اما کیلیکیس‌ها دنبال بچه‌ها می‌کنند و سربه‌سر آنها می‌گذارند. زالْدیکوس هم عروسک‌هایی هستند که شبیه اسب‌اند و سواران آنها هم دنبال بچه‌ها می‌دوند و با آنها بازی می‌کنند.
هر سال بیشتر از ۱۰۰هزار نفر از همۀ دنیا به اسپانیا می‌روند تا مراسم جشنوارۀ سَن‌فِرْمیناک را از نزدیک ببینند. تعداد زیادی از این افراد با خواندن یکی از داستان‌های ارنست همینگوی با این جشنواره آشنا شده‌اند.

نوشته ای از آزاد \\ tags: , , , , , , , , , , ,

اردیبهشت ۰۶

جشن محصول

 

جشن محصول یکی از آن مراسم‌های کهن کشور هزار آیین هند است. این جشن یا جشنواره که هر ساله در ۱۲ سپتامبر  برابر با ۲۱ شهریور خورشیدی در تریشور کرالای هند برگزار می‌شود.

این جشن با نام " اونام" نوعی شکر گذاری برای برداشت محصول خوب و سالم است. در این جشن یا جشنواره هنرمندان هندی بدنهای کشاورزان و زمین داران و افرادی را که دوست دارند در این مراسم شرکت کنند، به شکل ببر، پلنگ یا شیر نقاشی می‌کنند.

جشن اونام در چهارمین روز جشن محصول برگزار می‌شود. در این روز، شرکت کنندگان خود را آماده می‌کنند که با بدن‌های رنگ شده در هیبت ببر، پلنگ یا شیر و به تقلید از راه رفتن این‌حیوانات به سمت مرکز نمایش ‌روند.

این جشن ممکن است بیش از ۶۰۰ شرکت کننده  با بدن‌های ببری شکل داشته باشد. مراسم اونام یا جشن محصول در یک منطقه پر درخت انجام می‌شود. حرکت افراد شرکت کنند با آن بدن‌های رنگا رنگ از میان درختان بسیار دیدنی و مهیج است.

شرکت کننده‌ها با حرکات نمایشی و پیچ و تاب‌هایی که به بدن خود می‌دهند، سعی در تداعی هیبت، قدرت و حرکات نرم و مرموز این‌حیوانات وحشی را دارند.

این جشن یکی از پر طرفدارترین جاذبه‌های توریستی هند به شمار می‌رود. سال گذشته بیش از ۲۰ هزار شرکت کننده زیر نم نم باران در این مراسم شرکت کرده بودند.

حرکات گروهی با آن بدن‌های رنگا‌رنگ، گل‌های‌ آویخته به گردن، سبیل‌های ببری، دندان‌های نیش بلند و دم‌های دراز همه و همه با استفاده از رنگ‌های طبیعی و گیاهی منطقه انجام شده است که به نوعی معرفی محصولات منطقه هم به حساب می‌آید.

زرد، سیاه، سفید، صورتی، بنفش، آبی، قرمز، سبز و… رنگها و ماسک‌های ترسناک حیواناتی که به این جشن جان می‌دادند.

ساز‌های کوبه‌ای، به نبرد‌های این ببر‌های وحشی هیجان عجیبی می بخشند. هیجانی که ناخودگاه تماشاگر را با خود به دل این آیین و مراسم دیرینه می کشاند.

مردان و پسران در این جشن با شور و هیجان عجیبی دست به حرکات و پیچ و تاب‌های تند بدنی می زنند. حرکاتی که گویی می‌خواهند و بواسطه آنها از حریمی دفاع کرده یا شر موجود وحشتناکی را کم کنند.

آنها این مراسم را تا معبد باستانی Vadakkunnathan  که بیش از ۱۰۰ هکتار زمین سر سبز به شکل یک پارک زیبا دارد، ادامه می دهند.

بعد از ادای احترام به معبد و شیوانا کم کم عقب نشینی کرده و آرام بر زمین می‌نشینند. این مراسم زمانی برای شکار ببر هم انجام می‌شده است.

زیبای و شور و هیجان این مراسم زمان را از یاد توریست‌های تماشاگر برده است. در دل نیمه شب آنها هنوز در حال و هوایی این مراسم به‌سر می‌برند.

جالب است که تلویزیون محلی و رسانه‌ها این مراسم را به صورت زنده بر روی آنتن می‌فرستد. آنها نهایت تلاش خود را برای حفظ میراث فرهنگی و سنتی خود به کار می‌برند.

در این مراسم تابلو‌های زیادی از تصویر ببر، پلنگ که توسط هنرمندان هندی کشیده می‌شوند به فروش می‌رود.

با اتمام این مراسم کشاورزان بر این باور هستند که محصولات آینده خود را از گزند و آسیب‌های احتمالی حفظ کرده‌اند.

آنها با پولی که از فروش محصول و شرکت دراین مراسم بدست آوردند، تعطیلات خوبی را برای خود و خانواده خود فراهم می‌آورند.

 

نوشته ای از آزاد \\ tags: , , , , , , , , ,

اردیبهشت ۰۵

جشن کریسمس

کریسمس (Christmas) یا نوئل نام جشنی است در آیین مسیحیت که به منظور گرامی‌داشت زادروز حضرت مسیح برگزار می‌شود.

کریسمس یکی از روزهای سال است که به سالروز میلاد حضرت عیسی بن مریم(ع) اشاره دارد. بسیاری از اعضای کلیسای کاتولیک رم و پیروان آیین پروتستان، کریسمس را در روز ۲۵ دسامبر جشن گرفته و بسیاری آن را در شامگاه ۲۴ دسامبر نیز برگزار می‌کنند.

اعضای بیشتر کلیساهای ارتودوکس در سراسر دنیا نیز روز ۲۵ دسامبر را به عنوان میلاد مسیح جشن می‌گیرند.

برخی از مسیحیان ارتودوکس در روسیه، اوکراین و دیگر نقاط جهان به سبب پیروی از گاهشماری یولیانی، جشن کریسمس را در روز ۷ ژانویه برپا می‌دارند.

اعضای کلیسای ارامنه طبق سنت منحصر به فرد خود، روز میلاد و همچنین روز غسل تعمید مسیح را همزمان در روز ششم ژانویه جشن می‌گیرند.

ایام ۱۲ روزه کریسمس با سالروز میلاد مسیح در ۲۵ دسامبر آغاز می‌شود و تا جشن خاج‌شویان در روز ۶ ژانویه ادامه دارد. مردم بسیاری به‌خصوص در کشورهای ایالات متحده و کانادا، کریسمس را مهم‌ترین رویداد سالانه مسیحی محسوب می‌دارند.

با وجودی که این روز، یک عید مذهبی شناخته می‌شود، از اوایل قرن بیستم میلادی به بعد به طور گسترده به عنوان یک جشن  برگزار شده است. کریسمس با آیین‌های ویژه‌ای به‌طور مثال آراستن یک درخت کاج، برگزار شده و شخصیتی خیالی به نام بابانوئل در آن نقشی مهم دارد.

بابا نوئل

بابانوئل یک شخصیت تاریخی و داستانی در فرهنگ عامیانه کشورهای غربی و مسیحی است. نام بابانوئل با جشن کریسمس آمیخته شده است. بابا نوئل عمدتاً یک پیرمرد با ریش سفید بلند و لباس قرمز است که در روز کریسمس یا شب قبل از آن هدیه‌هایی را برای بچه‌ها می‌آورد. بابانوئل یا پاپانوئل که در زبان فارسی نیز به کار برده می‌شود، برگرفته از اصطلاح فرانسوی پاپانوئل Papa Noël و یا Père Noël (پدر نوئل) است. در بیشتر کشورهای دنیا نام انگلیسی – آمریکایی آن سانتا کلاوز Santa Claus استفاده می‌شود. سن نیکولاس، بابا کریسمس و کریس کرینگل دیگر نام‌های آن است. بابا نوئل اشاره به نام یکی از کشیشان مسیحی به نام سن نیکولاس دارد که در قرن چهارم میلادی می‌زیست و از اهالی بیزانس و منطقه آناتولی در ترکیه فعلی بوده است. وی به خاطر کمک و دادن هدیه به فقرا شهرت داشت.

درخت کریسمس

سنت‌های کریسمس دربرگیرنده نصب تصویر سنتی تولد حضرت مسیح، تزئین درخت کریسمس و تبادل هدیه و کارت تبریک و حضور بابانوئل در شب عید کریسمس است و محورهای این عید بر ترویج حسن نیت، بخشندگی، مهربانی و گردهمایی‌های خانوادگی استوار است.

مسیحیان برای روز کریسمس درختی تهیه می‌کنند و آن را در خانه قرار دهند. درخت کریسمس معمولاً از درختان دارای برگ‌های سوزنی به‌ویژه کاج تهیه می‌شود و می‌تواند در اندازه‌های مختلف باشد. خانواده‌های مسیحی با تزئین درخت کریسمس، سعی در شاداب کردن محیط خانه دارند.

سابقه تزئین درخت کریسمس به قرن شانزدهم میلادی برمی‌گردد. آلمانی‌ها نخستین کسانی بودند که سنت تهیه و تزئین درخت کریسمس را بنیان نهادند. پرنس آلبرت، همسر ملکه ویکتوریا در سال ۱۸۴۱ میلادی درخت کریسمسی را به کاخ ویندسور آورد و به این ترتیب موجب محبوبیت بیشتر آن شد.

کریسمس در بسیاری از کشورهای جهان جشن گرفته می‌شود و این امر به چگونگی پراکندگی مسیحیان و فرهنگ غربی و ترکیب آن با جشن‌های زمستانی ارتباط دارد.

تا قبل از قرن ۴ میلادی تصور می‌شد که عیسی مسیح در فصل بهار متولد شده است؛ اما پاپ ژولیوس اول، در سده چهارم میلادی، روز ۲۵ دسامبر را برای تجلیل از میلاد مسیح اعلام کرد.

در همان سده چهارم، یکی از اسقف‌های آسیای صغیر (ترکیه امروز) به خاطر رفتار مهربانانه‌اش با کودکان شهرت یافت.

این شخص که بعدها به سنت نیکولاس (نیکولاس قدیس) شهرت یافت، در نقاشی‌های قرون وسطا و عصر رنسانس به شکل مردی بلند بالا با چهره‌ای جدی و نجیبانه نشان داده شده است و تا حدود قرن شانزدهم، جشن مخصوص او در روز ششم دسامبر در سراسر اروپا برگزار می‌شد، اما از آن پس، این جشن، تنها به پروتستان‌های هلند منحصر شد.

بچه‌های هلندی، شب کریسمس کفش‌های خود را کنار بخاری دیواری خانه‌هایشان می‌گذاشتند و کمی علوفه هم برای اسب نیکولاس قدیس بیرون در خانه می‌نهادند و سنت نیکولاس، سوار بر اسب خود، بر بالای بام خانه‌ها می‌گذشت و از راه دودکش خانه‌ها، آب نبات و شیرینی به داخل کفش‌های کودکان می‌انداخت، همزمان معاون او – پیتر سیاه – نیز از لوله دودکش‌ها پایین می‌رفت و هدایایی را که برای بچه‌ها آورده بود، در خانه‌ها می‌گذاشت.

مهاجران هلندی که به آمریکای شمالی کوچ کردند، این رسم را با خود به آن کشور بردند و در آنجا بود که نام او به SANTA CLAUS تغییر یافت. در یک داستان منظوم با عنوان شب پیش از کریسمس برای نخستین بار از یک شیطانک (پری) پیر و شوخ نیز یاد شده، که سوار بر سورتمه‌ای به وسیله یک گوزن کشیده می‌شود.

کریسمس در اعصار انجیلی جشن گرفته نمی‌شد، اما در برخی کلیساها مراسمی برگزار می‌شد.

نوشته ای از آزاد \\ tags: , , , , , , , , , ,

فروردین ۳۰

با غذاهای معروف شهر های ایران آشنا شوید

سفر رفتن و تفریح و استراحت همیشه برای ما با یک حس خوب به اسم خوردن همراه بوده است. لذت خوردن غذاهای خوشمزه و جدید در شهرهای مختلف و در غذاخوری های سنتی یا بازارهای محلی یک شهر همیشه برای ما به یادماندنی و خاطره انگیز است. استفاده از خوراک های سنتی یک شهر می تواند شادی سفر ما را چند برابر کند.

تنوع خوراکی های ایرانی و متناسب بودن آن با ذائقه های مختلف باعث می شود که در هر شهر و منطقه ای مزه جدیدی برای چشیدن داشته باشیم. غذاهای سنتی شامل خوراک های اصلی، میان وعده ها، نان ها و شیرینی ها، عرقیجات و دم نوش ها، ترشی ها، مرباها، پیش غذاها و مکمل های سنتی است که با فرهنگ مردم آن شهر و تنوع گیاهی و جانوری یک منطقه نسبت مستقیمی دارد.

غذاهای ایرانی ، غذای محلی ایران ، عکس

ما هم تصمیم گرفتیم یک عالمه از خوراکی های خوشمزه و هیجان انگیز استان های مختلف کشور را معرفی کنیم تا اگر شما در تعطیلات نوروزی تان به یکی از این مناطق رفتید طعم خوب این سوغاتی های خوشمزه را بچشید. پس سر زدن به رستوران های مقصد سفرتان را برای خوردن غذاهای محلی فراموش نکنید.

? خراسان رضوی

مشهد است و شیشلیک شاندیزش. کباب های معروفی که در ییلاق های مشهد عرضه می شود در جای دیگری پیدا نمی شود. آب نبات زنجبیلی هم از شیرینی های این منطقه است.

? خراسان جنوبی

اگر به خراسان جنوبی رفتید آش شلغم و خورشت ریواس و بلغور پلو یادتان نرود. در خراسان جنوبی انواع مختلف اشکنه مثل اشکنه آلو، نخود، کشک زرد و بادمجان زیاد است. نان سمنو و نان زردی هم از نان های معروف خراسان جنوبی است.

? کرمان

استان کرمان جایگاه خورشت های ایران است، خورشت کنگر کدو، قیمه، به آلو، سیب درختی، آلو میگو، خورشت کلم، باقله و آلوچه از خورشت های معروف کرمان هستند. حلیم بادمجان کرمانی ها هم معروف است. کلمپه، کماج، حاجی بادام، نان چرخی، پفک و برشتوک هم از شیرینی های سنتی کرمان است.

? همدان

همدان دیار ترشی ها و مرباهای عجیب و غریب است. همدانی ها از پوست هندوانه، ترب سیاه و حتی پوست لیموترش و کدو مسمایی مربا درست می کنند. ترشی گردو هم از ترشی های مشهور این استان است. آش میوه، خورشت غوره بادمجان و آبگوشت کلم و آبگوشت سیب سیرغوره از غذاهای معروف همدان است.

فارس

کوفته هلو، رب پلوشیرازی، آش انار، قنبرپلو، کلم پلوی شیرازی و دو پیازه از غذاهای معروف شیرازی اند. انواع عرقیات معطر مثل بیدمشک و بهار نارنج از نوشیدنی های سنتی فارس است. فالوده شیرازی، شکرپنیر و بادام سوخته و مسقطی هم از شیرینی جات و دسرهای فارس است.

? مازندران

فسنجان با گوشت مرغابی و انواع پرندگانی که شکم شان با دانه های انار ترش جنگلی و سبزی های معطر پر شده است، از غذاهای رسمی سنتی مازنی اند. بورانی کدو حلوایی و بورانی بادمجان کبابی، ماست دلالی و نازخاتون که ترکیبی از بادمجان کبابی و سبزی معطر و آب غوره است، از دسرهای سفره های مازندرانی هاست. مربای بهارنارنج و مربای تمشک هم خوراکی های هیجان انگیزی است.

? قزوین

استان قزوین است و قیمه نثارش. نان قندی، باقلوای لوزی، شیرینی اتابکی، نان نازک و نان برنجی هم از انواع شیرینی این استان است. زغال اخته های ترش و مرغوب قزوین را هم فراموش نکنید.

? گلستان

هل آش، گوجه آش و ماش آش از خوراکی های لذیذ گلستان اند. چوروک نان سنتی این منطقه است.

? سمنان

غذاهایی مثل ته چین و چرتمه پلو دارد. کشک و پسته هم که محصولات اصلی این استان هستند.

? چهارمحال و بختیاری

اسم کباب بختیاری را که شنیده اید، در فهرست همه رستوران های ایرانی هم پیدا می شوداین غذای گوشتی غذای محلی چهارمحال و بختیاری است. کاچی های چهار محالی هم معروف اند.

? گیلان

کباب ترش گیلانی که گوشت خوابانده شده در رب انار و ادویه است، شیش انداز، باقلاقاتوق، میرزاقاسمی و کوکوی خاویار ماهی از غذاهای معروف گیلانی است. نمک سبز هم یک افزودنی معطر گیاهی برای ماست است. زیتون پرورده هم یادتان نرود. حلوای درونگ، کلوچه و مربای ازگیل هم از شیرینی جات این استان است.

? کرمانشاه

وقتی به کرمانشاه رفتید از خوردن خورشت خلال بادام، دنده کباب، سیب پلو و کوکوی پاغازه غافل نشوید. نان برنجی، روغن کرمانشاهی و کاک هم خوراکی های مقوی این استان است.

? اردبیل

اردبیل است ومزه آش دوغ اش. در هوای خنک اردبیل، خوردن آش دوغ محلی خیلی مزه می دهد. پلو قیسی هم یکی دیگر از غذاهای معروف اردبیلی است. خوردن و بردن عسل سبلان و ساری حلوا را فراموش نکنید.

? زنجان

آش گندم و خورشت شش انداز که خوراکی از گردو، خرما، روغن و تخم مرغ است، از غذاهای معروف زنجان است.

? اصفهان

اسم اصفهان که می آید ناخودآگاه صدای جلیز و ولیز بریانی در ذهن تداعی می شود. هر چند بریانی معروف ترین غذای اصفهان است، اما از خورشت ماست، حلیم بادمجان و گوشت و لوبیا هم نباید غافل شویم. ناگفته نماند که زرشک روی همه غذاهای اصفهانی هم خوردن دارد. گز و پولکی هم که شیرینی های معروف اصفهان هستند.

? ایلام

نان ساجی، نان پپگ، کوفته سیرابی و قیماق از غذاهای بومی ایلام است.

? خوزستان

خوردن سمبوسه و فلافل های تند دست ساز، در حالی که روی پل کارون ایستاده اید توصیه می شود. قلیه ماهی، پلو شوشتری، ماهی صبور و حریسه از غذاهای معروف خوزستانی ها است.

? تبریز

اسمش که می آید ناخودآگاه دل آدم برای کوفته تبریزی پر می کشد، کوفته تبریزی مشهورترین غذای آذربایجان شرقی است. فوت کوزه گری لازم دارد تا موقع پختن از هم باز نشود. پیخاخ قیمه هم خوراکی لذیذ از گوشت و پیاز و زعفران و خلال بادام است که چشیدن آن را پیشنهاد می کنیم. خورشت هویج هم یک خورشت آذری است. شیرینی قرابیه، نوقا و حلوا گردویی هم از انواع شیرینی این استان است.

? یزد

شیرینی های یزدی در همه ایران مانند ندارند، لوزپسته، لوزبادومی، لوزنارگیل، کیک یزدی، باقلوا، پشمک، قطاب و حاجی بادوم از شیرینی های خوشمزه یزدی هستند. آش شولی، آش شلغم، حلیم و کوفته یزدی هم از غذاهای خوشمزه یزد است.

? لرستان

آش بادمجان، قلیه ترش، کباب بروجردی و آش ترخینه از خوراکی های معروف استان لرستان است.

? کردستان

بریان کباب یا کباب ترکی از غذاهای سنتی رسمی کردستان است. کنگرماست و کلانه که ترکیبی از نان محلی و پیازچه و کره محلی است از پیش غذاهای کردی اند. کوکوی کنگر، آش کردی، آش گزنه و دوغ هم از دیگر خوراکی های این منطقه است.

? بوشهر

قلیه اسفناج، دمپختک ماهی و انواع خوراک بر پایه میگو، غذاهای اصلی بوشهری هاست. رنگینک خرماو نان پادرازی هم از شیرینی های سنتی بوشهری است.

نوشته ای از صولت کشکولی \\ tags: , , , , , , , , , , , ,

اسفند ۲۲

نکات ایمنی در سفر های نوروزی ۹۱

نوروز بیشترین حجم سفرهای کشور را در خود جا داده است. بنابراین، عجیب نیست اگر پر حادثه ترین و پر خسارت ترین سفرهای سال هم در آن اتفاق بیفتند. ما برای داشتن یک سفر ایمن توصیه هایی داریم که خواندن آنها برای هر مسافری ضروری است

ایمنی منزل در هنگام سفر:

*حتما مطمئن باشید که تمام درها و پنجره ها را بسته اید.

*شیر گاز را حتما چک کنید و کاملاً ببندید.

*از دادن کلید منزل به افراد غیرمطمئن و ناآشنا خودداری کنید. حتی برای آب دادن گلدان هایتان.

*اگر وسایل قیمتی در منزل دارید (مثل طلا- پول و…) در صورت امکان در اختیار شخص قابل اطمینانی قرار دهید یا در جای مناسبی نگهداری کنید.

http://azsafar.com/wp-content/uploads/2012/03/182100512132443513451041582355191130116.gif

ادامه مطلب …»

نوشته ای از صولت کشکولی \\ tags: , , , , , , , , , , , , ,

اسفند ۲۲

سفر، حرکت و انتقال از وطن و محل زیست دائمی به سوی سرزمین‌های دیگر جهت زیارت، تفریح، تجارت، علم اندوزی و یا حفظ دین است. در این نوشتار نگاهی داریم بر آداب سفر در معارف اسلامی. 

به طور کلی سفر مربی انسان است و برای جسم و روح انسان سازندگی دارد. سفر وسیله شناخت است، هم شناخت خود، هم شناخت دیگران. چون رنج‌ها و سختی‌های مسافرت و حالت‌های فوق‌العاده، جوهره انسان را می‌نمایاند و خصلت‌های درونی بروز می‌کند. 

ادامه مطلب …»

نوشته ای از صولت کشکولی \\ tags: , , , , ,

اسفند ۱۳

غذا های سنتی ایران

سفره ایرانی سفره ای رنگین است و فرهنگ غذایی این سرزمین نیز فرهنگی بسیار غنی. این غنا برآمده از تنوع محیط طبیعی این کشور می باشد. در ناحیه های مختلف ایران، به تناسب امکانات موجود، غذاهای محلی گوناگونی تهیه می شود.
اما در این کشور غداهایی نیز پخته می شود که به علت عمومیت یافتن در سراسر کشور، جزو غذاهای سنتی و ملی آن به شمار می آیند.

معروف ترین این غذاها عبارت اند از:

چلو کباب (برنج دم کرده با کباب)، آبگوشت (مخلوط گوشت گوسفند با حبوبات و ادویه و سیب زمینی)، فسنجان (غذایی از گوشت پرنده و به ویژه اردک و غاز با مغز گردو و رب انار)، دلمه (غذاهای گوشتی پیچیده در برگ مو تازه)، و انواع خورش های سبزی و قیمه که با برنج صرف می شوند.
در ناحیه های شمال و غرب ایران نیز علاوه بر چلوکباب و کوفته مشهور تبریزی با برخی سبزیها و گیاهان خود رو و حبوبات، انواع غذاهای محلی(آش و شوربا) با گوشت یا بی گوشت پخته می شوند، که طرفداران بسیاری دارند. خاویار که از ماهیان دریای خزر به دست می آید، شهرتی جهانی دارد و غذایی بسیار مقوی است.
با گوشت ماهی نیز در شمال و جنوب ایران غذاهای گوناگونی پخته می شود. میگوی ایران از بهترین محصولات غذایی دریایی است و با توجه به مرغوبیت و درشتی میگوی خلیج فارس، غذای لذیذی از آن تهیه و عرضه می شود. شاه میگوی(لابستر) ایران اشتهار جهانی دارد.
پخت نان در ایران به روش های گوناگون انجام می شود. نان های ایران نازک اند و پخت و پز سطحی دارند و در انواع گوناگونی پخت می شوند. نان در ایران غالباً به صورت تازه مصرف می شود.

انواع نان های ایرانی عبارتند از :  لواش، تافتون، سنگک و بربری.

دوغ که نوشیدنی سرد و ستنی ایران است، همراه با برخی از سبزی های معطر با غذا صرف می شود.

آشنایی با غذاهای سنتی ایران،غذای ایرانی

نوشته ای از صولت کشکولی \\ tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

اسفند ۱۲

لحظه تحویل سال نوروز ۹۱ در ایران و در شهر های بزرگ جهان

http://norooze90.mihanblog.com

- تحویل سال نو
تحویل سال نو ۱۳۹۱ – ساعت ۸ و ۴۴ دقیقه و ۰۰ ثانیه صبح سه شنبه اول فروردین ۱۳۹۱ در ایران

 
Tehran: Tuesday:      08:44:00 AM      March 20, 2012
New York: Tuesday 01:11:00 AM March 20, 2012
Chicago: Tuesday 00:14:00 AM March 20, 2012
Denver: Monday 11:14:00 PM March 19, 2012
Los Angeles:      Monday 10:14:00 PM March 19, 2012
London: Tuesday 05:14:00 AM March 20, 2012
Paris: Tuesday 06:14:00 AM March 20, 2012
Rome: Tuesday 06:14:00 AM March 20, 2012
Berlin: Tuesday 06:14:00 AM March 20, 2012
Athens: Tuesday 07:14:00 AM March 20, 2012
Jakarta: Tuesday 12:14:00 pM March 20, 2012
Jerusalem: Tuesday 07:14:00 AM March 20, 2012
Moscow: Tuesday 08:14:00 AM March 20, 2012
Kuala Lumpur: Tuesday 01:14:00 PM March 20, 2012
Tokyo: Tuesday 02:14:00 PM March 20, 2012
Sydney: Tuesday 04:14:00 PM

March 20, 2012

UTC/GMT: Tuesday 05:14:00 AM

March 20, 2012

       

 

نوشته ای از صولت کشکولی \\ tags: , , , , , , , ,

اسفند ۱۱

نکات تشخیص آجیل های نامرغوب در بازار

rooze9.com | سایت اختصاصی نوروز 90

در روز های پایانی سال آجیل های تقلبی در بازار مشاهده می شود که باید با آگاهی نسبت به عدم خرید آن پرداخت.دیگر زمان زیادی تا آغاز سال ۱۳۹۰ باقی نمانده است.

نکات تشخیص آجیل های نامرغوب در بازار را در ادامه مطلب ببینید

ادامه مطلب …»

نوشته ای از صولت کشکولی \\ tags: , , , , , , , , , ,